AirKnight

อาทิตย์นี้ทำงานแค่สามวันเอง เฮ้ออ....จะหยุดอะไรกันมากมายฟระ อยากทำงานนะเนี้ย

เมื่อว่างมากก็เพ้อเจ้อมากขึ้นตามสูตร อย่ากระนั้นเลยมาโม้ต่อดีกว่า อิๆ

ต่อจากตอนที่แล้ว..

หลังจากที่นักเรียนบังคับบัญชาผู้ใจดีได้กรุณามาพวกเราวิ่งชมสถานที่ต่างๆ รอบโรงเรียนไปสามรอบทำ
ให้เราได้รู้จักสถานที่ต่างๆ ในโรงเรียนพอสมควร จนกลับตกเย็นก็เคารพธงชาติกันที่ด้านหน้าโรงเลี้ยง
สำหรับการทานอาหารเย็นมื้อนี้ทางโรงเลี้ยงได้เตรียมเมนูต่างๆ ไว้เป็นพิเศษ ซึ่งตั้งแต่เกิดมา
ยังไม่เคยได้รับประทานเลยจริงๆ อาทิเช่น แกงสายบัว น้ำพริกปลาทูทอดพร้อมผักปลอดสารพิษ(รึป่าว)
ปกติแล้วก่อนที่จะเข้าเป็น นตท.เนี่ย ผมไม่เคยแตะเลยน้ำพริกปลาทูให้ตายเถอะซาร่า 
วันนี้มาเจอกันเหมือนชะตาฟ้าลิขิตให้เราได้มาพบกันจนได้ อาหารมีอยู่ประมาณนี้เมิงจะไม่แดกก็เรื่องของเมิง
เป็นนักเรียนใหม่มีสิทธิเป็นศูนย์เรื่องจะไปซื้อขนมหรืออาหารอื่นๆ เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว
ฉะนั้นก้มหน้าก้มตาแหลกๆ ไปซะ ใช้แรงงานมาขนาดนั้นไม่มีทางเลือกเฟร้ยยย แหลกก็แหลก
กินกันตายไปก่อนก็ได้ฟระ "ยกเก้าอี้" กำลังคิดเพลินๆ อยู่ก็มีเสียงคอมเมนด์สั่งมาแต่ไกล
นักเรียนใหม่ต่างก้มลงไปยกเก้าอี้ออกมาพร้อมกันแต่ก็นะเก้าอี้มันก็เป็นเหล็ก
ย่อมต้องมีการเกิดเสียงเป็นธรรมดาตามกฎทางฟิสิกส์

   คอมแมนด์ - "เอ้าๆ ให้ยกไม่ได้ให้ลาก ไม่พอใจหรือไงทำเสียงดังประชดผมเหรอครับบบ นักเรียนใหม่ เก็บเก้าอี้!!"

   นักเรียนใหม่ - ก้มลงเก็บเก้าอี้ (เอาแล้วไงกรูจะได้แดกมั้ยเนี้ย หิวแล้วนะเว้ยยย)

   คอมแมนด์ - "อะนะ เดี๋ยวเราจะให้โอกาสอีกครั้ง ถ้าพวกนายยังอยากจะกินข้าวอย่าให้มีเสียงอีก นักเรียนใหม่ยกเก้าอี้"

  นักเรียนใหม่ - ค่อยๆ ก้มลงไปยกช้าๆ เบาๆ ไม่น่าเชื่อว่าเก้าอี้เหล็กกว่าหกร้อยตัวมันจะมีเสียงน้อยมาก 

  คอมแมนด์ - "ทำดีก็ทำได้หนิ เดี๋ยวจะสั้งนั่ง อย่าให้มีเสียงอีกหล่ะ นักเรียนใหม่นั่ง"

  นักเรียนใหม่ - ค่อยๆ เอามือกดเก้าอี้ไว้จะได้ไม่มีเสียงเวลานั่ง อ่อ แล้วก็ต้องนั่งแค่หนึ่งในสามเหมือนเดิม

  คอมแมนด์ - "ใครนั่งแล้วขัดฉากไว้"

การขัดฉากคือยกแขนขึ้นมาด้านหน้าในลักษณะคล้ายกับการกอดอกแต่ให้ต้นแขนตั้งฉากกับลำตัว
โดยเปิดจักแร้ไว้ใครคิดไม่ออกลองทำตามดูนะครับ

  คอมแมนด์ - "เดี๋ยวจะสั่ง ฉาก ให้ยกมือข้างขวาขึ้นมาตั้งฉาก(แบบอุตร้าแมนยิงแสงอ่ะ)
แล้วตีลงไปที่แขนอีกข้างหนึ่ง เอ้า นักเรียนให่ ฉาก (เปรี้ยะ!!)
เสียงมีแค่นี้เองเหรอ ฉาก (เปรี้ยะ!!!!)    สองฉาก (เปรี้ยะ ๆ !!!!) สามฉาก (เปรี้ยะ ๆ ๆ !!!!!!!)
นักเรียนใหม่ฟัง เนื่องจากวันนี้พวกนายใช้พลังงานไปมากดังนั้นด้วยความห่วงใยจากผู้ช่วยกรมฯ
อาหารทุกอย่างบนโต๊ะต้องหมด เชิญรับทาน" (ห่วงใยกรูจริงจริ๊งงงง)

 สิ้นเสียงปุ๊ปก็คดข้าวรินน้ำกันไปกินไปได้สักสองคำ "นักเรียนใหม่ฟัง!!" ผู้ช่วยกรมฯ กระโกนสั่งมาแต่ไกล

  คอมแมนด์ - "อะ เนื่องจากวันนี้เป็นวันแรกผู้ช่วยกรมฯ คิดว่านักเรียนใหม่คงยังทำภาระกิจส่วนตัวไม่เรียบร้อย
กินข้าวนานเดี๋ยวจะมีเวลาน้อยงั้นทุกโต๊ะเทอาหารรวมกันในชามเดียวเลย.... อ้าวเทสิครับเร็ว"

  นักเรียนใหม่ - เทน้ำพริกลงไปในชามสายบัวกระทิใส่ปลาทูลงไป (จะแดกได้มั้ยเนี้ยยย)

  คอมแมนด์ - "อ้าว ของหวานด้วย ไม่เทหรือไง"

  นักเรียนใหม่ - เทซาหริ่มน้ำกระทิลงไป (แน่ใจนะว่านี่อาหารคนน่ะ แดกเข้าไปจะตายมั้ยวะกรู)

  คอมแมนด์ - "อะ ให้เวลา 3 นาทีทุกอย่างต้องหมด" 

  นักเรียนใหม่ - ตักข้าวเข้าปากคำแรก โอ้...จอร์ด.. *@#%฿&#  
มันไม่สามารถบรรยายรสชาดของมันออกมาเป็นคำพูดได้ ต้องขอโทษผู้อ่านด้วยผมจนปัญญาจริงๆ
บอกได้คำเดียวตั้งแต่เกิดมาเนี่ยไอ้รสชาดเนี้ยมันเป็นอะไรที่เลวร้ายมากที่สุดในชีวิตจนจำมาได้ถึงทุกวันนี้

  คอมแมนด์ - "เหลืออีกหนึ่งนาที"

  นักเรียนใหม่ - กำลังพะอืดพะอมอยู่ (ไรฟระเพิ่งแดกไปได้สองคำเอง) รีบยัดๆ ลงคอไปจะอ้วกก็ไม่ได้
กว่าจะหมดเป้นเมนูนรกจริงๆ ใครไม่เคยลองก็ลองทำตามดูได้นะครับไม่สงวนลิขสิทธิ์

  หลังจากกินเมนูนรกเรียบร้อยก็รวมแถววิ่งกลับกองพัน(จะอ้วกซะให้ได้) ไปถึงก็ขึ้นไปประจำท้ายเตียง
เพื่อเตรียมตัวอาบน้ำอาบท่ากันเสียหน่อย คอมแมนด์ก็เข้ามาในกองร้อย(โรงนอน)
สั่งให้เตรียมขัน สบู่ แปรงสีฟัน ยาสระผมให้เรียบร้อย แล้วนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวรอไว้ท้ายเตียง
ผืนเดียวจริงๆ ห้ามใส่ กกน. ทีแรกก็เขินๆ ไม่คุ้นแต่จังหวะนั้น นะต้องถอดหมดแหละวะ
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วคอมแมนด์จริงสั่งให้วิ่งเข้าไปในห้องน้ำซึ่งเป็นห้องน้ำรวมโถงใหญ่พอสมควร
เข้าไปเบียดๆ กันได้ร่วมห้าสิบคน

  คอมแมนด์ - "เอ้าถอดผ้าเช็ดตัวแล้วรีบเข้าไปเร็ว ช้าๆ จะอาบมั้ย"

  นักเรียนใหม่ - แก้ผ้าออกแล้วรีบเข้าห้องน้ำไป ตอนนี้มีทั้งขาวทั้งดำขนาดต่างๆ นาๆ ซึ่งก็ไม่มีใครสนใจใครเท่าไหร่

  คอมแมนด์ - "อ้าว ตักน้ำมาหนึ่งขัน อะนะเนื่องจากช่วงนี้ประเทศเราประสบกับปัญหาภัยแล้งดังนั้นเราต้องช่วยกันใช้น้ำอย่างประหยัด พวกนายอาบน้ำได้แค่สองขันเท่านั้น เชิญ"

  นักเรียนใหม่ - ค่อยๆ รินน้ำรดหัวไหลลงมาที่ตัวโดยพยายามให้น้ำผ่านร่างกายมากที่สุดจนน้ำหมดขัน
(ถ้าชาวไร่ชาวนารู้เค้าจะดีใจมั้ยที่พวกเราอุตส่าห์ประหยัดน้ำให้เนี้ย) แล้วจึงถูสบู่
แต่ยังถูได้แค่ทีสองทีก็มีคำสั่งมาอีกแล้ว

  คอมแมนด์ - "จะขัดสีฉวีวรรณไปถึงไหน นักเรียนใหม่นะครับไม่ใช้นางสาวไทย
พอได้แล้วตักน้ำอีกขันขึ้นมา ... ชูไว้เหนือหัว ช้าอีก ช้า อ้าวลุก-นั่งลงไป ยี่สิบครั้ง"

  นักเรียนใหม่ - (((("ยี่สิบคร้างงง!!" ))))

  คอมแมนด์ - "เริ่ม!!"

  นักเรียนใหม่ - "1..2..3.. ....19..20" ระหว่างนั้นก็เบียดกันไปเบียดกันมากระแทกกัน
ลุกนั่งทำให้น้ำในขันที่ชูไว้เหนือหัวมันกระเด็นออกมามากบ้างน้อยบ้างบางพอทำครบน้ำในขันเกลี้ยงเลย

  คอมแมนด์ - "อ้าว เสร็จแล้วล้างสบู่ให้เรียบร้อย"

  ล้างกันไปตามยะถากรรม แล้วคิดเหรอว่าน้ำขันเดียวเอ้ยไม่ถึงขันนั้นน่ะจะล้างพอ
มันก็ลื่นๆ เหนียวๆ ออกมาล่ะครับ แล้วก็ต้องเป็นมนุษย์ลื่นเปลี่ยนชุดลงไปเข้าห้องฝึกฝนต่อไป  

ปล.จะเห็นได้ว่าบทพูดของนักเรียนใหม่นั้นไม่ค่อยมีเท่าไหร่ได้แต่คิดในใจเท่านั้น เพราะมันไม่มีสิทธิ์พูดนั้นเอง